973/FCS
Editorials
Members
Commissions
Think Tank
Image Licensing
About
Snapshots are on the ground reports from our editorial department, field notes offering context, perspective, and a sharp lens on the cultures shaping the game.
Editorials
Members
Commissions
Think Tank
Image Licensing
About
Snapshots are on the ground reports from our editorial department, field notes offering context, perspective, and a sharp lens on the cultures shaping the game.
Yaşa Fenerbahçe
Translation by Sara Nur Usal
December 13, 2025
English
Two hours had passed since the bus departing from the airport failed to reach Kadıköy. A friend of mine who knows the city very well had already warned me in advance. “Be thankful it’s Sunday. If it were a weekday, you would still be at the airport. Do you know? Every day, 6,000 traffic police officers try to manage the traffic on the roads,” she texted.
Half an hour later the bus finally reached its destination. My God, how beautiful Kadıköy Pier is. The sky was pitch black with dark clouds hanging over the Bosphorus, the seagulls were flying anxiously as if sensing the approaching storm, and an elderly couple was walking hand in hand in their thick coats past the florists.
This was not my first time in Istanbul. But every time – truly every single time – what fascinates me the most are the smells. The scents coming from kebab shops overflowing with people hungry after work, the smell of fish grilling over charcoal by the Bosphorus, of warm simit, of street food…
When I travel, especially to cities I visit repeatedly, I like to create habits for myself. Going to the same shops, eating the same foods, sitting at the same cafés. It may sound boring to you, and maybe it is. But this way I feel like a local. As if I live here.
So again I went to the same fast-food shop, ordered three wet burgers – those small but miraculous, steam-cooked buns filled only with meatballs and tomato sauce – drank ayran, it works like a miracle for digestion. Then, right next to it, I tried hot semolina halva served over cold clotted ice cream. It might be the best dessert I have ever eaten. These people really know how to handle food.
I wish this piece were entirely a gastronomic article – I truly wish it were – but it is not. It is actually about football. Because the reason I came from Athens to Istanbul was to watch this city’s biggest derby, one of the biggest in the world: Fenerbahçe – Galatasaray.
Over the years, the images I had seen of what happens before and after the matches had only intensified my curiosity. “Do these people really experience this match so intensely? And what exactly is it that carries this rivalry beyond football?”
My guide on this journey of discovery is my friend Sara. She is 22 years old, a loyal Fenerbahçe supporter who follows the team in both football and basketball. She celebrated the EuroLeague victory in May with great enthusiasm – basketball is particularly popular in Turkey, especially among Fener fans; the club is traditionally one of the best in Europe. -
She has one big dream: to see the football team become Turkish championship trophy again. But this has not happened since 2014. “If we become champions, I don’t even know what the city would look like. But living with this every year is hard. You fight and fight, and still it doesn’t happen,” she tells me, showing me a meme of a 20 year old who looks 70 from life's hardships.
Fenerbahçe was founded on May 3, 1907, by three young men from the Ottoman aristocracy of the time: Ziya Songülen, the grandson of Sultan Mahmud II; Ayetullah Bey’s son, who was an Ottoman general; and Necip Okaner, the son of one of the region’s major landowners.
All three had European educations and were passionate about football. At that time, football had been banned by the Sultan to prevent “foreigners and Turks from grouping and organizing against the empire,” but foreigners playing the sport was not interfered with. The first matches were played secretly, but a year later, sports were officially recognized, the ban on forming associations was lifted, and it became legal.
The club’s name, - Fenerbahçe - meaning “the Garden of the Lighthouse” – came from the lighthouse in the area and the fact that it was a green field at that time. The first crest included an oak – acorn – leaf. The oak leaf symbolizes strength, endurance, rootedness. The initial colors were yellow and white; in 1910 the crest was redesigned professionally and aesthetically, and the colors became today’s yellow and navy. The club’s nickname, the “Canaries” came from Fenerbahçe’s fast and elegant style of play, and from the yellow kit resembling canary yellow.
As the day progressed, the streets overflowed. Fans had come from all over Türkiye and the world solely for the match. A family flying from Ankara with their newborn baby, a young girl who came alone from Gaziantep, Sara from Antalya, expatriates living in Germany… All for their team, for their families. If they win this match, Fenerbahçe will rise to the top of the league.
And, like all fans, they have traditions. One of the best is this: lokma vendors lined up on the street distribute free lokma to fans. Sara explains: “We have a tradition in Turkey. When we have a wish or something we are grateful for, we perform charity. Distributing lokma is one of these. Fans and the club distribute lokma out of love for the team, so that we win the match. To bring luck, and so that everyone who eats it will pray for us to win.” The lokmas are incredibly delicious.
Two hours before the match, the atmosphere on the road to the stadium is indescribable. Despite all the countries I have traveled to, I have never seen anything like it. These people are not just going to a match. They are celebrating being together as a family. Songs, chants, flares... As if the match has already been won. Street musicians play drums and clarinets, creating a festival atmosphere. I have seen such scenes in my village in Greece during religious holidays. A sight that reminds me how similar our peoples are. Komşu. Neighbors.
Like in many regions across the globe, women’s football has been rapidly gaining traction over the past two decades, with many young Moroccan girls, such as the ones here at A.K.A., developing true dreams of representing their country on a national football level. To Benchkir, and a plethora of other men I have spoken with in Morocco — fathers, brothers, taxi drivers, fans within the stadiums— this development of girls playing football casually and competitively still feels new, but they acknowledge the path is transcending the possibilities they felt were possible in years past.
Looking at the squads, you would not believe these teams belong to the Turkish League: Victor Osimhen, Sané, Gündoğan, Asensio, Škriniar, En-Nesyri, Jhon Durán… Players worth millions of euros. Budgets have skyrocketed in recent years. According to Transfermarkt data, the total value of the two teams exceeds 600 million euros. These two teams make up 45% of the Süper Lig’s market value. Clearly and overwhelmingly, these two teams dominate the race, and because their budgets are so high, Anatolian clubs cannot reach the same level. Although city teams have their own groups, fans tend to gather around the “big three” : Fenerbahçe, Galatasaray, and Beşiktaş. The Süper Lig championship prize is 4.7 million euros.
In the second half, Fenerbahçe pressed, Galatasaray retreated. We entered stoppage time. The fans were devastated. They could not believe they were losing this match at home. Until the 95th minute. A long cross came into the penalty area. Jhon Durán, who had recently come into the game, leaped, struck… Goal! Chaos erupted in the city. People hugged each other, even strangers. Sara, who had painted her face yellow and navy, was emotional. A small joy for all the sweet pains of following a football club with loyalty.
The match ended 1–1. The celebrations were big but controlled. The first thing Sara did was call her closest friend, who is a Fenerbahçe fan, and her mother, who is a Galatasaray fan. “ Relax, you didn’t win after all,” her mother said jokingly. Sara could not hide her joy.
The streets of Kadıköy filled up again. Some gathered in a small square near the pier and sang songs. No matter the result, whether they win or lose, these people know how to have fun. As of today, Fenerbahçe is 118 years old. When we examine the character of the club, the prominent slogans all have a common point; “Magnificence, a grandeur that cannot be contained by earth or sky, a greatness that cannot be defined”. When we question the identity of the fans, the answer we find is; “endless loyalty. Life ends but support never does, always support full support, even if we are on the gallows our last word is Fenerbahçe”.
Although Fenerbahçe is very successful in other branches for both women and men – the women’s and men’s basketball teams are the only team in Europe with 2 EuroLeague championships – they have not been champions in football since 2014. Despite that, the stadium fills with tens of thousands of fans in every match, millions of fans watch the games, and before derbies the fans sell out the club’s stores and buy all the jerseys.
For Fenerbahçe fans, love for the club is not measured by the score; as Sara says, “one cannot stay mad at their family.”
Yaşa Fenerbahçe
Translation by Sara Nur Usal
December 13, 2025
Turkish
Turkish
Havalimanından kalkan otobüsün Kadıköy’e varamamasının üzerinden iki saat geçmişti. Şehri çok iyi bilen bir arkadaşım beni önceden uyarmıştı bile. “Pazar günü olduğuna şükret. Hafta içi olsaydı hâlâ havalimanında olurdun. Biliyor musun? Her gün 6 bin trafik polisi yollarda trafiği yönetmeye çalışıyor,” diye mesaj attı.
Yarım saat sonra otobüs sonunda varış noktasına ulaştı. Tanrım, Kadıköy İskelesi ne kadar güzel. Gökyüzü Boğaz’ın üzerine çökmüş koyu bulutlardan kapkaraydı, martılar yaklaşan fırtınayı sezmiş gibi tedirgin uçuyordu, yaşlı bir çift kalın paltolarıyla çiçekçilerin önünden el ele yürüyordu.
Bu İstanbul’a ilk gelişim değildi. Ama her seferinde - gerçekten her seferinde - beni en çok büyüleyen şey kokular oluyor. İş çıkışında acıkan insanlarla dolup taşan kebapçılardan gelen kokular, mangalda pişen Boğaz balıklarının, sıcak simitlerin, sokak yemeklerinin kokusu…
Seyahat ederken, özellikle tekrar tekrar gittiğim şehirlerde, kendime alışkanlıklar yaratmayı severim. Aynı dükkânlara gitmek, aynı yemekleri yemek, aynı kafelere oturmak. Size sıkıcı gelebilir, belki de öyledir. Ama bu sayede kendimi yerli gibi hissederim. Sanki burada yaşıyormuşum gibi.
O yüzden yine aynı fast food dükkânına gittim, üç ıslak hamburger söyledim - o küçük ama mucizevi, buharda pişirilmiş, sadece köfte ve salçalı sosla doldurulmuş ekmekler- ayran içtim, sindirime mucize gibi gelir. Sonra hemen yanında sıcak irmik helvasını soğuk kaymak dondurmasının üzerinde denedim. Hayatımda yediğim en iyi tatlı olabilir. Bu insanlar yemek işini çok iyi biliyor.
Bu yazının tamamen gastronomik bir yazı olmasını isterdim - gerçekten isterdim - ama değil. Aslında futbol hakkında. Çünkü Atina’dan İstanbul’a geliş nedenim, bu şehrin en büyük derbisini, dünyanın en büyüklerinden birini canlı izlemekti: Fenerbahçe – Galatasaray.
Yıllar boyunca maçların içinde ve dışında yaşananlara dair gördüğüm görüntüler merakımı iyice artırmıştı. “Bu insanlar gerçekten bu maçı bu kadar yoğun mu yaşıyor? Ve bu rekabeti futbolun ötesine taşıyan şey tam olarak ne?”
Bu keşif yolculuğundaki rehberim arkadaşım Sara. 22 yaşında, futbol ve basketbolda takımı takip eden sadık bir Fenerbahçe taraftarı. Mayıs ayında EuroLeague zaferini büyük bir coşkuyla kutlamış. - Basketbol Türkiye’de özellikle Fener taraftarları arasında oldukça popülerdir; kulüp geleneksel olarak Avrupa’nın en iyilerinden biridir. -
Onun büyük bir hayali var: futbol takımının yeniden Süper Lig şampiyonu olduğunu görmek. Ama bu 2014’ten beri olmadı. “Şampiyon olursak şehir neye benzer, ben bile bilmiyorum. Ama her yıl bununla yaşamak zor. Savaşıyorsun savaşıyorsun, yine olmuyor,” diyor ve bana 20 yaşında olup 70 yaşında hayattan yorgun düşmüş gibi görünen bir gencin meme’ini gösteriyor.
Derbi, takımların Avrupa takvimlerinden dolayı Pazartesi akşam oynanıyor. Ama şehrin Asya yakasında, kulübün efsanevi stadının bulunduğu tarafta, hiçbir şey bir iş gününe benzemiyor. Sabah saat 8’de bile Kadıköy sokakları sarı-lacivert forma giymiş, kahvaltıda börek yiyen taraftarlarla dolu. Bugünün uzun bir gün olacağını biliyorlar.
Fenerbahçe, 3 Mayıs 1907’de dönemin Osmanlı aristokrasisinden üç genç tarafından kuruldu: Sultan II. Mahmud’un torunu Ziya Songülen, bir Osmanlı generali olan Ayetullah Bey’in oğlu ve bölgenin büyük toprak sahiplerinden birinin oğlu olan Necip Okaner.
Üçü de Avrupa eğitimi almıştı ve futbola tutkundu. Futbol o dönemde Sultan tarafından ‘yabancılar ve Türk’lerin gruplaşıp imparatorluğa karşı örgütlenmemesi’ amacıyla yasaklanmış, ancak yine de yabancıların oynamasına karışılmamıştı. İlk maçlar gizli saklı oynandı, ama bir yıl sonra spor resmen tanındı, dernek kurma yasağı kalktı ve serbest bırakıldı.
Kulübün adı, bölgedeki deniz fenerinden ve o dönem yeşillik bir alan olmasından gelen Fenerbahçe, yani ‘Fenerin Bahçesi’nden geldi. İlk arma meşe - palamut - yaprağı içeriyordu. Meşe yaprağı güç,dayanıklılık,köklülük anlamına gelir. İlk armada renkler sarı-beyazdı, 1910’da arma profesyonel ve estetik bir şekilde yeniden tasarlandı ve renkler bugünkü gibi sarı lacivert oldu. Kulübün lakabı olan ‘Kanarya’ ise Fenerbahçe’nin hızlı ve zarif oyun stili, sarı formanın kanarya sarısına benzemesinden ortaya çıktı.
Gün ilerledikçe sokaklar dolup taştı. Taraftarlar Türkiye’nin ve dünyanın dört bir yanından sadece maç için gelmişti. Yeni doğan bebekleriyle Ankara’dan uçakla gelen bir aile, Gaziantep’ten tek başına gelmiş bir genç kız, Almanya’da yaşayan gurbetçiler… Her şey takımları, aileleri için. Bu maçı kazanırlarsa liderliğe yükselecek Fenerbahçe için.
Havalimanından şehire giden metroda taraftarların sayısı azımsanmayacak derecedeydi. Bayramda ailelerini ziyarete gelmiş gibi evlerine, Kadıköy’e gidiyorlardı. Formalı herkes birbirine gülümsüyor, sohbete başlıyordu. Bu insanların yabancı olması önemli değil. Formalı gördüğünüz herkes ailenizden biridir.
Ve her taraftar gibi, onların da gelenekleri var. En güzellerinden biri: sokakta sıralanmış lokmacıların taraftarlara ücretsiz lokma dağıtması. Sara açıklıyor: “Türkiye’de bir geleneğimiz var. Bir dileğimiz ya da minnettar olduğumuz bir şey olduğunda hayır yaparız. Lokma dağıtmakta bunlardan biridir. Taraftarlar ve kulüp takıma duydukları sevgiden maçı kazanmamız için lokma dağıttırıyor. Uğur getirsin, yiyen herkes kazanmamız için dua etsin diye.” Lokmalar inanılmaz lezzetli.
Maça iki saat kala stada giden yolda oluşan atmosfer tarif edilemez. O kadar ülke gezmeme rağmen böyle bir şey görmedim. Bu insanlar sadece maça gitmiyor. Bir aile olarak orada birlikte olmayı kutluyorlar. Şarkılar, marşlar, meşaleler... Sanki maç çoktan kazanılmış gibi. Sokak müzisyenleri davul ve klarnet çalıyor, adeta bir festival havası. Bu sahneyi Yunanistan’daki köyümde dini bayramlarda görmüşümdür. Halklarımızın ne kadar benzer olduğunu hatırlatan bir görüntü. Komşu.
Ne yazık ki maçı içeriden izlemek için bilet bulamadım. Sara da bulamadı. Derbi biletleri iki saniyede tükendi - taraftarların tutkusunun bir göstergesi- . Ama sorun değil. Çünkü bu gece bütün Kadıköy bir stadyuma dönüşecekti. Hatta bazı mekânlar masa ayırtmak için bir ay önceden kapora bile istiyordu.
Kadrolara bakınca bu takımların Türkiye Ligi’ne ait olduğuna inanmazsınız: Victor Osimhen, Sané, Gündoğan, Asensio, Škriniar, En-Nesyri, Jhon Durán… Milyonlarca euro değerinde oyuncular. Son yıllarda bütçeler uçmuş durumda. Transfermarkt verilerine göre iki takımın toplam değeri 600 milyon euroyu aşıyor. Bu iki takımın piyasa değeri Süper Lig’in %45’ini oluşturuyor. Açık ara farkla ve belirgin bir şekilde iki takımın yarıştığı bu yarışta bütçelerinin bu kadar yüksek olmasından dolayı Anadolu takımları aynı seviyeye çıkamıyor. Şehir takımlarınında kendi grupları olmasının yanı sıra, taraftarlar ‘üç büyükler’ olarak adlandırılan Fenerbahçe, Galatasaray ve Beşiktaş etrafında yoğunlaşmış durumda. Süper lig şampiyonluk ödülü ise 4,7 milyon eurodur.
İkinci yarıda Fenerbahçe yüklendi, Galatasaray geri çekildi. Uzatma dakikalarına geldik. Taraftarlar yıkılmıştı. Bu maçı evlerinde kaybettiklerine inanamıyorlardı. Ta ki 95. dakikaya kadar. Ceza sahasına uzun bir orta geldi. Kısa süre önce oyuna giren Jhon Durán yükseldi, vurdu… Gol! Şehirde kıyamet koptu. İnsanlar birbirine sarıldı, tanımadıkları kişilerle bile. Gözlerini sarı-lacivert boyayan Sara duygulandı. Bir futbol kulübünü sadakatle takip etmenin tüm tatlı acıları için küçük bir mutluluk.
Maç 1–1 bitti. Kutlamalar büyük ama kontrollüydü. Sara’nın yaptığı ilk şey, Fenerbahçeli olan en yakın arkadaşını ve Galatasaraylı annesini aramak oldu.“Abartma, kazanmadınız sonuçta” dedi annesi şakayla karışık. Sara sevincini saklayamıyordu.
Kadıköy sokakları yine doldu taştı. Bazıları iskeleye yakın küçük bir meydanda toplanıp şarkılar söyledi. Sonuç ne olursa olsun, kazansalar da kaybetseler de bu insanlar eğlenmeyi biliyor. Fenerbahçe bugün itibariyle 118 yaşında. Kulübün karakterini incelediğimizde ön plana çıkan sloganların bir ortak noktası var; “Görkem, yere göğe sığdırılamayan bir heybet, adı konulamayan bir büyüklük.” Taraftar kimliğini sorguladığımızda bulduğumuz yanıt ; “Sonsuz bir sadakat. Yaşam biter destek asla, hep destek tam destek, dar ağacında olsak bile son sözümüz Fenerbahçe”.
Fenerbahçe taraftarı için kulübe duyulan sevgi skorla ölçülmez, Sara’nın söylediği gibi; “insan ailesine küsemez”.